Sellulêre respirasie stel die energie vry wat in voedsel gestoor is. Sien hoe die liggaam van aërobiese na anaërobiese respirasie oorskakel namate oefenintensiteit toeneem — en waarom dit tot spiervermoeidheid lei.
Sellulêre respirasie is die proses wat die chemiese energie wat in voedsel (glukose) gestoor is, vrystel sodat selle dit kan gebruik. Koolstofdioksied word deur alle lewende organismes as 'n afvalproduk tydens respirasie geproduseer.
Aërobiese respirasie het suurstof nodig en vind in twee stadiums plaas: glikolise (in die sitoplasma) gevolg deur die Krebs-siklus en oksidatiewe fosforilering (in die mitochondria). Dit is baie doeltreffender as anaërobiese respirasie, en stel baie meer energie per glukosemolekule vry.
Wanneer die liggaam nie vinnig genoeg suurstof kan voorsien nie — soos tydens intensiewe oefening — skakel spierselle oor na anaërobiese respirasie, en produseer in plaas daarvan melksuur. Dit stel energie baie vinniger vry, maar veel minder doeltreffend, en die opbou van melksuur dra by tot spiervermoeidheid.
| Aërobies | Anaërobies | |
|---|---|---|
| Suurstof nodig? | Ja | Nee |
| Produk | Koolstofdioksied + water | Melksuur |
| Energie vrygestel | Groot hoeveelheid | Klein hoeveelheid |
Verhoog die oefenintensiteit en kyk hoe die liggaam van aërobiese na anaërobiese respirasie oorskakel namate suurstofaanvraag die voorraad oortref.
| Tyd na oefening gestop het (min) | Leerder A polsslag (spm) | Leerder B polsslag (spm) |
|---|---|---|
| 0 | 160 | 165 |
| 1 | 140 | 150 |
| 2 | 120 | 138 |
| 3 | 100 | 128 |
| 4 | 85 | 120 |
| 5 | 72 | 112 |